Als onderwijsbehoeften min of meer stabiel blijken, als clusters van onderwijsbehoeften gelijk zijn en als het groepsplan weinig wijzigt, is het ook mogelijk uit te gaan van een aantal vaste gegevens. De vaste verdeling: uitdagingsgroep, basisgroep en instructiegroep is het uitgangspunt van alle handelen. Het aanbod dat bij elk van deze subgroepen hoort is te 'lezen' als het antwoord een vaststaand cluster van onderwijsbehoeften (zie de komende blog). Alleen voor leerlingen die niet gedijen, benoemen we nog de specifieke onderwijsbehoeften. Onder niet gedijen verstaan we de leerlingen die problemen laten zien in de werkhouding, de taakbeleving of het welbevinden. In hun geval is er geen goede afstemming van het onderwijs op de onderwijsbehoeften. Door het benoemen van hun specifieke onderwijsbehoeften, krijgen we zicht op welke kleine aanpassingen we nog eventueel binnen een vaste subgroep moeten maken. In uitzonderlijke gevallen (zoals in het geval van een eigen ontwikkelingsperspectief) maken we een apart aanbod (nieuwe subgroep).
De redenering is in dit verhaal dus: van algemeen naar specifiek. En niet meer andersom, zoals de 1-zorgroute voorschrijft.
2 reacties:
Een helder verhaal. Is het dan zo dat in je groepsoverzicht er dan voor die specifieke leerlingen nog een vierde groep wordt 'gemaakt'. Of maak je voor hen bij de groep waarin ze zitten extra aantekeneningen?
Hallo Marieke,
Het idee is dat je uitgaat van een aantal vaste clusters van onderwijsbehoeften. Aan elk cluster is een onderwijsarrangement gekoppeld. Je kunt zo'n arrangement direct aan een leerling toewijzen. Daarna kijk je naar de leerlingen die 'niet gedijen'. Voor hen benoem je wél de specifieke onderwijsbehoeften. Op grond hiervan maak je voor de leerling óf een aanpassing (dus een 'aantekening', zoals jij dat noemt) in het bestaande arrangement óf je creëert voor hem een eigen arrangement. De stelregel hierbij is: het moet voor de leerkracht onderwijskundig behapbaar zijn.
Met vriendelijke groet,
Wijnand Gijzen.
Een reactie plaatsen